I'd like to thank Fergie of the Black Eyed Peas.

Ako ay nagd-drive kaninang umaga.  Medyo mabilis ang aking patakbo ng sasakyan.  Naka-on ang radio.

At aking narinig si Fergie mula sa radyo, at ang sabi niya ay "May hump, may hump may hump may hump!"

Bigla kong tinapakan ang brakes dahil may hump nga.

Ok... so ako ay nasa isang sitwasyon kung saan ang pagiging "lax" ay walang idudulot na mabuti.  Ang iba sa aking mga kaibigan ay inuudyok ako na kumilos na.  Tama sila.  Kailangan ay kumilos na ako bago pa mahuli ang lahat.

At lalong ayokong matalo.

****

S: "Naguguluhan ako" as verbalized by patient

O: > received pt. insane, confused, retarded
> cannot express self well
> (+) blank stares

A: insanity r/t current events as manifested by pagiging ulul (amp)

P: during the shift, pt. will be able to express concerns without hesitation

I: > torture patient
> chest slapping
> chest chopping (woooo!!!)
> administer the Stone Cold Stunner and the Batista Bomb
> seen by Dr. Isaac Yankem (role portrayed by Glenn Jacobs) with orders made and carried out:
 - administer high doses of KCl
 - give Chokeslam q1hr

E: goal not met, pt. died

Tapos na ang aming rotation sa Gen. Emilio Aguinaldo Memorial Hospital.  Hindi ko lang alam kung made-destino kaming muli doon ngayong second sem.  *knock on wood huwag naman sana*

Evaluation exam kanina.  Dapat ay may duty pa kami kanina, kaso nga lang hindi na dumating yung service/*ride* na maghahatid sa amin mula Dasmariñas papuntang Trece Martires, kaya kami ay nag-exam na lang.  Madali-dali lang ang exam ng aming clinical instructor kanina.

May kainan ng pansit kanina bago nag-exam.

Hindi ko na alam ang dapat kong gawin.  Ako ay naguguluhang tunay.

****

Ano ang gagawin mo kung sakaling ang mahal mo ay may mahal na iba?  At ang mahal mong yun, hindi niya alam na mahal mo siya?

****

Pag ako nagmahal...

Tang ina...

Ano ako, gasolina?!

Seminar/lecture kanina tungkol sa Nursing Case Study, isang malaking pabigat para sa akin upang isipin ko kung itutuloy ko pa ba ang kurso ko.

And the legend of Hector was born.

Eddie Guerrero, former WWE Champion, has died.

God bless his soul...

EDDIE GUERRERO'S CAREER (from www.wwe.com)

Eddie Guerrero was born into Mexico’s first family of professional wrestling in 1967. The son of the legendary Gory Guerrero, it was only natural that Eddie, along with his three older brothers, would pursue a career in sports-entertainment. With wrestling flowing through his veins, Eddie began his in-ring training at a very young age. In fact, Guerrero had mastered the dropkick by his third birthday.

 

Eddie moved from his family’s backyard ring to the professional circuit in 1987 when he debuted as “Mascara Magica” or “Magic Mask” in Mexico. After teaming with his brothers, Guerrero broke out on his own, crafting his skills in the lucha libre world. Eddie then moved on to Japan, wrestling as Black Tiger. It was there that Guerrero first met good friend Chris Benoit.

 

After moving back to Mexico full time, Eddie began teaming with El Hijo del Santo, who was the son of Gory Guerrero’s long-time associate El Santo. Eddie and Santo eventually broke up, with Eddie forming a duo with Art Barr. The pair would feud with Santo in one of the most heated rivalries in lucha libre history, which culminated in Guerrero and Barr losing a hair vs. mask match to Santo and Octagon in November 1994.

 

Eddie then moved on to ECW, where he gained his first full exposure in the United States. Not long after his ECW debut, Guerrero defeated 2 Cold Scorpio for the ECW Television Championship, a title he held twice before moving to WCW. Guerrero's ECW stay will always be remembered for the amazing match he had with Dean Malenko before leaving the promotion. After the match, which many consider to be one of the greatest ECW matches ever, the crowd showed their appreciation for Guerrero by giving him a standing ovation.

 

Guerrero spent four years competing in WCW. While there, he was a part of numerous memorable rivalries with the likes of Booker T, Rey Mysterio, Dean Malenko, Ric Flair and nephew Chavo.

 

On Dec. 29, 1996, Guerrero defeated Diamond Dallas Page in the finals of a tournament to crown a new United States Champion. He also went on to capture the Cruiserweight Championship on two separate occasions before leaving WCW.

 

On Jan. 31, 2000, four new faces showed up on Monday Night RAW and shocked the sports-entertainment world. They were former WCW wrestlers Benoit, Malenko, Perry Saturn and Eddie Guerrero – The Radicalz. The faction immediately got involved in a match between the New Age Outlaws and Al Snow & Steve Blackman, marking the beginning of Guerrero’s amazing WWE career.

 

Over the next five years, Eddie Guerrero overcame many obstacles to reach the top. In his first WWE match against the Outlaws, Eddie suffered a dislocated elbow, but returned to action in a short time. On April 3, 2000, he claimed his first piece of WWE gold, defeating Chris Jericho to win the European Championship. He would go on to win that championship one more time in 2001.

 

After The Radicalz went their separate ways, Eddie began a relationship with his “Mamacita,” Chyna. In fact, it was Chyna that Eddie defeated in September 2000 to claim the Intercontinental Championship. After their split, Eddie’s demons got the best of him. He subsequently took time off from the ring in 2001 to deal with his personal issues.

 

Upon his return in 2002, Eddie’s career skyrocketed to new heights. He won the Intercontinental Championship again in May 2002, this time from Rob Van Dam. Eventually, Eddie moved to SmackDown where he teamed with nephew Chavo to capture the WWE Tag Team Championship. He would win that championship three more times, as well as the United States Championship, but his greatest moment came in February 2004.

 

On Feb. 15, 2004 in San Francisco, Guerrero defeated Brock Lesnar at No Way Out to become WWE Champion. He had reached the pinnacle of the industry, and went on to headline WrestleMania XX against Kurt Angle. No one will ever forget the scene at the end of the show, when Eddie joined long-time friend Benoit in the ring to celebrate moments after Benoit won the World Heavyweight Championship.

 

Eddie later formed an alliance with another old friend, Rey Mysterio, and the duo would win the WWE Tag Team Championship in early 2005. This was Eddie’s final run as a champion, as the duo split up after WrestleMania 21 and began a bitter rivalry, highlighted by numerous breath-taking matches.

 

At No Mercy on Oct. 9, 2005, Eddie’s 38th birthday, Eddie squared off against a new amigo, Batista. He was unable to win the World Heavyweight Championship from the Animal, but their friendship was cemented when Batista led the crowd in singing Happy Birthday to Latino Heat afterwards. A little more than one month later, Guerrero competed in his final televised match on the Nov. 11 edition of Friday Night SmackDown where he defeated Mr. Kennedy.

Puyat ako noong Wednesday kaya maaga-aga akong natulog.  Nagising ako saglit ng mga 12:20 ng madaling araw ng Thursday.  Aking muling ipinikit ang aking mga mata upang matulog ulit.  Ilang segundo pa lang ay naramdaman kong makakatulog na ako.  Tapos ay nakaramdam ako ng paglutang.  Akala ko ay makakatulog na nga ako.

Biglang naramdaman ko na parang tumataas nang tumataas ang paglutang ko.  Sinubukan kong dumilat, pero di ko nagawa.  Sinubukan kong galawin ang aking mga braso pero hindi ko rin nagawa.  Tila may pwersang pumipigil sa akin.

Lumakas ang pressure sa ulo ko.  May ringing din sa aking tenga/tainga.  Nakaramdam na ako ng kaba.

Matapos ang mga 3 segundo ng ganun ay nakita ko ulit ang kwarto ko.  In-expect ko na bibilis ang heart rate ko sa naramdaman kong kaba, pero hindi.  Kalmado lang ako pagmulat.

Duty sa GEAMH - it sucks.  Masungit ang staff, kaunti ang OR cases.

Sa wakas ay may nagawa na ako sa sinasabi kong pagpapapayat na gagawin ko.  So far ay naka-dalawang attempts na ako na torture sa sarili ko na masasabi kong successful.  Ang aking driving force ay yung... yun.

I've been pushing myself to the limit.  Tumatakbo ako sa treadmill for a total of 30 minutes.  Hindi ko magawa nang walang pahinga dahil sumasakit ang aking leg muscles, kumakalam (?) sikmura ko.  At kapag ako ay tumitigil saglit para sa sandaling pahinga ay napakabilis ng tibok ng aking puso.  Mabuti at hindi pa ako namamatay sa ginagawa ko, dahil sa sobrang pahirap sa sarili.

****

Ilang araw na akong puyat.  Meron na rin akong iBags (eye bags).

****

Should I, now?

November 7, 2005 (Monday)

Unang araw ng second semester.

Paoe: (sa sarili) "Magko-commute na lang ako, mas mura kaysa sa mag-drive hanggang school..."

Binilisan ko ang aking paglalakad dahil sa dulo pa ang building ng aming classroom.  Wang Building, 2nd floor.

Habang naglalakad ay napalingon ako.  Nakita ko ang crush kong professor.

Paoe: (sa sarili ulit... autistic ako e) "Yes! Sa Team B na siya magtuturo..."

Sabay kaming umakyat, pero doon siya umakyat sa kabilang hagdan.  Pero nagtagpo din ang aming landas sa 2nd floor (na technically ay 3rd floor).  Hindi ko siya nabati ng "Good morning Ma'am!" dahil nagulat ako.

Pumasok na ako sa classroom.  Maaliwalas ang classroom.  Pero mainit dun.  Isa lang ang aircon, at malaki ang room at marami kaming occupants.

Hinintay ko ang pagdating ng aming guro.

At ako ay nagulat (ulit), dahil ang pumasok na professor ay yung crush kong professor.

****

Rehabilitative and Curative Nursing Care Management (NURS103) ng 7:00am to 11:00am at 12:00nn to 4:00pm.  Philippine Art and Music Appreciation (Humanities) naman ng 4:00pm to 7:00pm.

Sa NURS103 ay sinimulan na (siyempre) ang discussion.  Ang unang nag-discuss ay ang crush kong professor.  Kahit na less than 2 hours lang ako natulog noong madaling araw, gising na gising ako sa discussion niya.  Napuna nga lang niya akong nakikipag-usap sa isang kaklase nang ako ay mag-share sa kaklase ng paraan upang mapawi (mapaoe) ang antok ng iba (ice breaker), dahil natanong ng professor na ano ba raw paraan para mawala nga ang antok ng mga mag-aaral.  Apektado ako ng ilang minuto (?), pero nawala rin.  Ok naman siya, galing niya magturo.

Pero bitter ako. (?)  Sana late na lang din ako. [isa pang (?)]

Humanities.  Kawawang guro, walang nakikinig sa kanya...  Maliban sa akin. (?)

****

November 8, 2005 (Tuesday)

First subject ay ang Principles of Community Health, from 8:00am to 11:00am.  A tough subject, if not very tough.

Next subject ay ang Introduction to Nursing Research, from 12:00nn to 3:00pm.  Gagawa na kami ng thesis.  Hindi ko gusto naging outcome ng groupings namin, pero ayun.  I guess I'll just have to deal with it.

Last subject ay Religious Education (REED), from 3:00pm to 6:00pm.  At may nasabi pa akong hindi ko na sana sinabi pa.  Wala lang.

****

Duty ko bukas sa Gen. Emilio Aguinaldo Memorial Hospital sa Trece Martires/z, Cavite.  Mula 6:00am to 2:00pm yun, so I have to be at school by... 5:00am (?).

And now I want to sing "Sorry" by Cueshe, particularly the lines before the chorus.  Kahit na masyadong mataas.

Yeah.  I'd spend it with YOU.

Ang tinutukoy kong YOU ay ang... pagpapapayat.

Last day na ng sembreak.  Mami-miss ko ang paggising ng tanghali/hapon, ang pagkain ko ng first meal ko sa araw na tinatawag na lunch, ang panonood ko ng Eat Bulaga (Bulagaan at Laban o Bawi), ang panonood ko ng Daisy Siete, ang frustration ko dahil sa sobrang dami ng nagtetext at hindi na ako makapag-PlayStation™ 2, ang indecision sa part ko kaya hindi ako makapag-exercise sa hapon, ang panonood ko ng The Simpsons pag alas-sais ng gabi, ang pagtunganga habang naglilipat ng channels sa TV (na laging nasa Jack TV, MTV o kaya Myx), etc.  Oo nga pala, ang "etc." ay ginagamit ng ibang tao upang palabasin na marami pa silang alam, when in reality wala na.  Parang... ako.

****

Kinakabahan ako para sa 2nd sem.  Isa sa mga dahilan ay ang balitang malilipat ang ibang mga professors dati ng Team A (sections 1 to 4) sa Team B (sections 5 to 7).  Ang iba doon ay may reputation na namumukpok ng ovum forceps sa OR, naninigaw, namamahiya, etc. (wala na akong maisip).

Sino kaya ang unang educator/professor na sasalubong sa aking unang araw ng second sem?

At ang dreaded pre-test.  Wala akong kaide-ideya anong "concept" ang ituturo sa section namin for the prelim term, pero pakiramdam ko ay may pre-test sa first day.  Sadistahan.

Pero may isa pang dahilan kaya ako kinakabahan sa muling pagpasok sa paaralan.

Mukhang hindi na kakasya sa akin ang pantalon ko.

****

Pagpapapayat.  Plano ko to ngayong sembreak.  Pero last day na.  At gusto kong mag-cram sa pagpapapayat. (?)

Naka-ilang attempts na ako ng pagpapapayat na hindi naging successful.  Ang gusto ko lang naman ay lumuwag ang pantalon ko.  Pero... bakit ba kasi laging may burgers, chocolates, pizza, junk food, Lipton iced tea, wanton, at kung anu-ano pa within my reach?!?!  Pinapahirapan ng mga to ang buhay ko.

Pero hindi ko pa rin makakalimutan ang naging successful weight loss attempt ko dati.  Iyon ay noong October 2003.  Sembreak ko din ginawa yun.  Within 2 weeks ko lang tinorture sarili ko at *BOOYA*, mukha na akong gumagamit ng droga.

Ano ba ang "recipe" ko sa aking successful na pagpapapayat dati?

Ililista ko.

- paggising ng mga 10:00AM para uminom ng Ultrim™, isang meal replacement shake na nagk-claim na kumpleto sa mga kailangang nutrients, in less calories

- pag-kain pag lunch ng konting ulam at ng sinukat na 1 cup rice, at pag-inom ng sobrang daming tubig

- pag-lista sa lahat ng mga kinain at ininom sa loob ng isang araw, at araw-araw ang paglilista

- libro na nakalista ang mga pagkain at ang caloric equivalent

- pag-consume sa isang araw ng less than 1500 calories

- exercise

Exercise.  Ie-elaborate ko yung exercise na component.

- warm-up gamit ang aerobic workout video ni Cindy Crawford with fitness expert Radu (?)

- mag-wala

- stationary jogging (sinimulan sa 15 minutes, hanggang sa nakayanan na ang 60 minutes straight)

- mamatay saglit

- mabuhay muli

- humiga na lang dahil wala nang lakas gumalaw

Araw-araw na ganyan.  Dahil ako ay sobrang determinado noong panahon na yun sa kadahilanang hindi ko malaman, nagawa ko ang lahat ng yan.  At mabilis ang resulta.  Pumayat ako.  May nakapagtanong nga sa akin, "Nagkasakit ka ba?" 

Hehe.

At ang sagot ko ay "Oo".  Nagkasakit nga ako.  Na-pwersa katawan ko e.

****

Binalak kong ulitin ang pagpapapayat na iyon.  Pero hindi ko na nagawa.  Napakaraming hadlang na humadlang (WTF?!).  At natabunan (?) ako ng junk food, Lipton iced tea, burgers, etc.

Isang araw na lang ang natitira.  Makapag-exercise nga ng umaga, tanghali, hapon at gabi.  At total parenteral nutrition lang ang magsu-supply ng aking mga requirements para mabuhay.

I hope ma-inspire kayo sa aking ibabahaging kwento.

ANG NAKARAAN

Pumunta ako ng SM Bacoor noong Miyerkules upang bumili ng CD ng Paramita at Orange and Lemons.  Walang CD ng Paramita, kaya ang nabili ko ay Orange and Lemons at Brownman Revival.

Noong Huwebes naman ay dumaan ako sa SM Dasma galing Tagaytay bago umuwi sa Imus upang maghanap muli ng CD ng Paramita.  Pero wala akong nahanap, kaya FHM at dalawang Pump Magazines na lang ang binili ko.

ANG KASALUKUYAN... NA NAKARAAN NA PAG BINASA MO NGAYON

Dumaan ako sa Robinsons Imus bago tumungo sa sinabing "inuman na andun na ang lahat maliban sa akin" upang humanap ng CD ng Paramita.

Paoe: "Meron ho kayong Paramita?"

Babae sa Odyssey: "Meron!" (sabay punta sa isang section sa Odyssey)

Paoe: (Hmmm...  Bakit parang hindi niya makita... Baka wala na naman?!)

Babae sa Odyssey: (natagpuan na ang CD ng Paramita) "Tetestingin niyo po ba?"

Paoe: (hindi makapaniwala, at hindi na nagdalawang-isip habang sinusuri ang cover ng CD) "Kukunin ko na ho!"

At iyon ang aking kwentong sakses (success) o tagumpay.  Sana ay na-inspire kayo.

Taenang inuman yan.  Ang sabi sa akin ng kuba kong kaklase dati (oo kuba), "Andito na lahat, ikaw na lang ang wala."

Dahil naniwala akong andun na silang lahat at ako na nga lang ang hinihintay...  Dumaan muna ako ng Robinsons Imus bago pumunta sa lugar ng inuman.

Pagdating ko sa lugar ng inuman (sa bahay ng kuba), doon ko nalaman... na TATLO lang pala kami.  At si kuba ay hindi umiinom, kaya DALAWA lang ang iinom.  Ako, at yung ulul.