Nakaka-bangag ang duty na 10pm to 6am.  Lalo na't nagising ako ng maaga ng umaga nun at isang oras lang ang naging tulog ko bago mag-duty.

Nagkakamali na ako kung ano bang araw talaga ngayon at kung anong araw bukas.

Ang pagtulog habang nasa duty ay mahigpit na ipinagbabawal.  Pero... I did.  Kawawang nilalang.  Hindi ko kinaya ang antok.  Pero sandaling tulog lang.  Idlip.

At noong mga 5:45am ay napapansin kong natutulala na ako at nananaginip nang gising.  Amp.

I do not know what went wrong.  Or what I did wrong.

Akala ko, ok na lahat.  I thought everything was okay.

Hindi pala.

Right now, I'm still in disbelief.

Natulala nga ako kanina nang ilang minuto.  Wala rin akong masabi.  Ang isang maingay na usapan ay biglang napuno ng moments of silence.  Walang nagsasalita, walang umiimik.

Pinlantsa ko pa man din ang aking nakaraan kanina upang maging ok ang pagpasok ng posibleng development ng present.  Pero... wala na.

Tinanong ko kung ano ang problema.  Nagbigay ako ng mga posibleng dahilan, pero wala naman doon sa mga nabanggit.  Kahit yung mismong dahilan, hindi rin ma-identify.

What now?

Huling araw ng aking makeup duty noong Friday.

Noong una, akala ko ito ay isang napakalaking parusa na aking pagdusahan (?) dahil sa nagawa kong katangahan dati.  Pero, habang tumatagal ay na-realize ko na isa pala itong blessing.  Masaya ako sa naging grupo ko.  At may mga natutunan din ako sa aking duty last week:

Churva.

Factor.

Chakacious.

Miss ko na kayo.

Habang ako ay nasa jeep at ansyus (anxious) sa magiging duty ko, may mga sumakay ng grupo ng mga kalalakihan.  Unang impresyon ko ay sila ay mga lasing at pauwi pa lang noong mga oras na iyon (mga bago mag-6:00am).  Ngunit sa lakas ng kanilang pag-uusap, nagkaroon ako ng hint na sila ay may pagka-judinger Z.

Nananahimik ako sa kabilang side na upuan, nang biglang:

UNKNOWN:  (to Paoe) "Nurse ka ba?"
KASAMA NI UNKNOWN:  *pabulong at tumawa* "Huy..."
PAOE:  *nagulat* "Estudyante po..." (napaisip.. "estudyante... estyudante... ah tama, estudyante")
UNKNOWN:  "Ah... saan ka ngayon?"
PAOE:  "Sa UMC po."
UNKNOWN:  "Anong year ka na?"
PAOE:  "Magfo-fourth year na po sa June."
UNKNOWN:  "Ah... duty niyo?"
PAOE:  "Opo."
UNKNOWN:  "Nagbabayad ba kayo pag nagdu-duty?"
PAOE:  "Opo."
UNKNOWN:  "Ganun ata talaga e... Kasi yung kakilala ko ganun din.  Dominican yun."
PAOE:  "Uhhh..."
UNKNOWN:  "Edi maga-abroad ka niyan?"
PAOE:  "Opo."
UNKNOWN:  "Para maraming pera no?"
PAOE:  *tango*
UNKNOWN:  *biglang inabot ang kamay*
UNKNOWN:  "Ricky nga pala."
PAOE:  (Mother Ricky?!?!)  *nakipagkamay* (nag-isip muna kung anong pangalan ang sasabihin) "Keh-yo".
RICKY:  "Ano ulit?"
PAOE:  "Keh-yo."
RICKY:  "Ha?"
PAOE:  "Keh-yo."
RICKY:  "Ah Keh-yo?"
PAOE:  *tango*

-- at bago ako bumaba ng dyip --

PAOE:  "Sa tabi lang ho... PARA!!!"
RICKY:  *lumingon*  "Uy, nice meeting you nga pala." *inabot ulit ang kamay*
PAOE:  *nakipagkamay*  "Sige po.  Thank you po."

Napaisip ako bigla bakit ako nag-"Thank you".

Ito ay isang message para kay Jamilla ng PBB (Natalia ng FHM), mula sa isang galing umano sa Australia.  Nakita ko ito sa isang website.


Anlupit.

Lalo na yung "berdin".

Baka mag-hang ang PC pag inilagay ito sa Microsoft Word at pinindot ang F7.

Ang hirap naman ng challenge ni Big Brother.

Kailangang ngumiti.

Naku.  Kung ako ang nabigyan ng ganyang task, hindi ako magtatagumpay.  Hindi ako mahilig ngumiti.  Ngumingiti lang ako pag magpi-picture, o kaya may ginag*go ako at tuwang-tuwa ako.  Pero bukod dun, bihira na.  Kung mapapangiti man ako e sandali lang tapos balik simangot ulit.  Maliban na lang kung mahal kita.

Sabi nila ay mas maraming muscles daw ang ginagamit kapag nakasimangot kaysa sa kapag nakangiti.  Kung ganun, mas ok pala na sumimangot, mas maraming muscles ang nawo-workout.

E bakit ine-encourage nila ang ngumiti?  Dahil mas kaunting muscles ang nagagamit kapag nakangiti?  Ha?!

"Ikaw na gustong laging may ka-text hanggang sa mapudpod ang iyong thumb..."

AMP!!!

Naalala ko lang noong may practice ng banda na hindi naman talaga kasali mga bwisit (bitter?!) at ako ay temporary replacement para sa nawawalang bassist...

...pwede pala akong maging "human bass", gamit ang boses.

Siyanga pala...

JOHN CENA NA NAMAN!!!!  TAMA NA!!!  SOBRA NA!!!


I used to be organized.

May pagka-OC ako noong ako ay bata pa pagdating sa kaayusan ng aking mga gamit pampaaralan.  Sa aking bag ay dapat nakaayos ang arrangement ng mga notebooks (in order, may number pa bawat notebook).  At dapat nasa pinakalikod ang pinakamatangkad (?) na libro.

Nagkaroon ako ng sariling kwarto noong ako ay Grade 3 pa lamang.  At ito ay nanatiling maayos at organisado, hanggang magkaroon ako ng PlayStation™ noong Grade 5 ako, at ipinasok na sa kwarto ko ang TV at ang patungan ng TV at ng nasabing game console.

At mula noon ay hindi ko na naayos ang aking kwarto.

Woohoo.  Tapos na ang aking kinatatakutang duty sa De La Salle University - Medical Center sa operating room (OR).  Pero bago pa man matapos ang duty ko ay may nagawa akong katangahan, noon pa mismong last day.  Amp.  Mabuti't hindi nagalit ang aming clinical instructor na kilala sa pagiging prangka.

At siyempre, muli na namang umatake ang buwaya sa aming grupo.  May nang-agaw na naman ng OR case.  Inagawan ang isa kong kagrupo na nangangailangan ng kaso upang hindi mapag-iwanan.

Kung sino ka mang buwaya ka...

"CCCCHHHH!!!!"