Wala kaming kuryente mula umaga ng Huwebes, at muli lamang bumalik ngayong Biyernes ng gabi. Wala pang dalawang araw kaming walang kuryente dahil sa pinsalang dulot ng bagyong Milenyo, pero parang napakahabang panahon na ang lumipas.


Mahirap ang buhay kapag walang kuryente. Nasanay kasi ako na laging may kuryente. At dahil nga sa walang kuryente, nagkaroon ng problema sa pagkukunan ng tubig, ng malamig na maiinom, ng ilaw, at ng pampalipas oras.

Pero ang power outage na ito ay may positbo ring epekto sa sangkatauhan (?).

"This power outage makes us realize how convenient our lives have become (because of electricity). Sabi nila, mahirap daw ang buhay natin ngayon. E paano pa kaya noong hindi pa uso ang kuryente?"

Totoo nga naman. Convenient na ang ating buhay ngayon dahil sa kuryente. At kapag nawala ito bigla ay nakakaranas tayo ng paghihirap in some (or several) ways. At sabihin mang mahirap ang buhay natin ngayon (sa ibang aspects), somehow naba-balanse ng convenience ng kuryente ang mga paghihirap na ito. Noong panahong hindi pa uso ang kuryente, simple lang ang buhay, pero kinailangan nilang maging mas creative (?) at assertive (?) sa kanilang mga kailangang gawin. (?)

Driving in the Philiippines is difficult, they say.  For me, I would partly agree, since driving in Manila and Cavite is already difficult (at hindi pa ako nakakapag-drive sa EDSA ng lagay na yan).

Sabi nila, "If you can drive in Manila, then you can drive anywhere else in the world."  Hindi ko masabi kung 100% true ito, pero if not taken literally (dahil hindi ka naman talaga pwede mag-drive anywhere), may sense ang statement na yun.

Sa Cavite pa lang (sa areas ng Bacoor, Imus at Dasmariñas), nakakairita na mag-drive.  May mga jeepney drivers na nagbababa ng pasahero sa gitna ng daan, may mga jeepney na bigla na lang sisingit sa lane mo, maraming mga motorsiklong walang side mirrors na bigla-bigla ring haharang sa harap mo.  May mga sasakyang ayaw magpa-overtake, may mga sasakyang lumilipat ng lanes nang hindi nagsi-signal.  May mga pedicab sa highway, may mga nagbi-bisikletang mabagal na sakop ang isang buong lane.  May mga sasakyang sumisingit, may mga taxing umaatras bigla (muntik na ako mabangga noong Sabado dahil dito), may mga sasakyang ayaw pagbigyan ang ibang mga sasakyan.  *addendum:  Uso rin ang kahit naka-stop pa ang traffic lights, umaandar na ang mga sasakyan.  Uso rin ang pagtigil sa harap ng signs na may nakalagay na "No Loading or Unloading" at ang pag-parada sa may sign na "No Parking."  At ito pa pala:  Uso rin ang mga nagd-drive nang patay ang headlights kapag gabi.  At ang mga bus na ibo-box out ka lagi out of your lane (kaya naman napapa-steer ako sa opposite lane para lang hindi mapatalsik ng bus).


Sa Manila, based from my experience, ganyan din, medyo mas malala nga lang siguro dahil mas maraming sasakyan sa daan.  It took me almost a year of driving in Cavite before I had gathered enough courage to take on the streets of Manila.

A magazine said that "Let's face it.  Defensive driving is for sissies."  An article in that magazine feature some lessons you could teach other drivers who are, well, stupid without sacrificing safety.  They made great points in that article, although I haven't applied any of the techniques they mentioned there (nakalimutan ko yung mga nakalagay e).  For me, defensive driving alone is not enough to "conquer" the streets here in the Philippines.  Sometimes, you need to be aggressive on the road.  But safety should still be taken into consideration.

Ayoko ng nagpapa-singit sa daan, lalo na kung jeep ang sisingit.  Wala lang.

Addendum na naman:  Naaalala ko dati nasa Alabang ako.  Inabot ako ng red light, kaya tumigil ako.  Ako ang nasa unahan.  Tapos ay nakarinig ako ng mga busina galing sa mga sasakyan sa likod, at naisip ko na balak nilang dumiretso o lumiko, kahit na red light pa.  Dahil sa tindi ng pressure, napa-accelerate ako kahit red light.  At nagsunuran na lahat ng mga sasakyan.  DAMMIT!

Somebody tell me:  Who hired $%&@$@# as a faculty member of our school?!

She appears dumbfounded whenever someone from the class shares something.  After hearing the information shared to the class, she makes a general statement: "That is absolutely correct." then doesn't bother to give her comments or additional information.  Then she comes up with "I'm gonna give 10 points in recitation for those who can share!" all of a sudden.

Then she assigns a board activity, and said that she will discuss the results of the activity afterwards.  After the activity, she just says "Masyadong marami no?", laughs, then proceeds to something else.

Then she talks aimlessly, not giving emphasis on things that are of much importance.  She just goes through the slides, reads the text, then proceeds to the next slide.  And in some instances, she is totally unaware of things commonly known by nursing students, given the fact that she is a REGISTERED NURSE for many years now.

As a clinical instructor, she is of little help to the students.  At times, it appears like her students know better than her.  And there were instances that she was nowhere to be found, when she was meant to be around the area where her students were.  And aside from that, she doesn't even know the set-up of the hospital in the institution she's working.

I want you fired.

Destination:  National Museum

Ang original na plano, kasama ko si Dustin papunta ng National Museum, who will serve as the tour guide para hindi ako maligaw.  Sabi pa niya, 10:00am ako umalis sa amin (nasa Manila siya that time).  Dahil Pilipino ako (yeah, faulty reasoning na naman), 12:30pm na ako umalis sa amin.  Magkita na lang daw kami sa McDonald's sa Baclaran.  At ang end result:  Nakarating ako ng National Museum mag-isa.  Sa National Museum na kami nagkita.

Pero bago pa man ako nakarating ng National Museum, masaklap ang naganap sa aking "Manila High" adventure.

Katulad ng unang Manila High (noong April 5, 2006), ako ay naligaw na naman at nakarating ng Binondo.

Mga kaganapan bago ako makarating ng Binondo:
- nasa P. Burgos na ako, at sa pagkakaalam ko ay may lilikuan ako sa kanan.
- lumiko nga ako sa kanan, pero mali pala ang nilikuan ko dahil ang kinalabasan ko ay Kalaw.
- bumalik ako sa P. Burgos matapos maghanap ng legal na U-turn slot
- noong nasa P. Burgos na ako, dumiretso ako.  Napalingon ako sa kanan, at may nakita akong sign na "National Museum -->"
- too late, wala ako sa rightmost lane, at lumampas na ako
- umabot pa ako sa Binondo para lang makarating sa kabilang lane

Matapos sa Binondo, pabalik na ulit ako sa dapat kong puntahan, nang:
- hindi ko na-realize na Taft Avenue pala ang kinalalagyan ko.  Dapat nasa rightmost lane ako para makaliko sa Kalaw, ngunit ako ay nasa leftmost lane, dahil ang nasa isip ko ay nasa Roxas Blvd. ako.
- pagdating sa Roxas Blvd., may nilikuan akong kanto na akala ko ay P. Burgos.
- nagtaka ako bakit parang iba yung dinaanan ko sa dinaanan ko noong una, yun pala, wala ako sa P. Burgos kundi nasa Kalaw ako
- nag-U-turn ako pabalik
- nakarating akong P. Burgos, at pumwesto na sa kanan para makaliko sa Finance Rd.
- narating ko rin ang National Museum.

Yahoo.

In all of copyrighted works (music, film, books, etc.), there's a note usually ignored or overlooked by many people.

"Unauthorized duplication is a violation of applicable laws".

"No part of this book may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means - electronic, mechanical, photocopy, recording, or otherwise - without prior written permission of the publisher."

A lot of people are guilty of violating these messages.  I, for one, am guilty of this in some ways.  I am guilty of photocopying and using photocopies of parts of books which I need for my subjects.  I am also guilty of downloading mp3s and NES roms, even though I don't have legal copies of them.

But recently, I have changed my views regarding copyright laws when it comes to music, especially OPM.

I once recommended Sitti's music to a friend.  My friend then asked me to make a copy of Sitti's CD so she could listen to it.  I declined, because I know it's not legal.  I told my friend that she could purchase a copy of her album, which only costs around P290.  She sort of got mad at me, but still, I declined.  After reasoning with my friend, she was able to understand my point.  I told my friend that I respect and value Sitti's work, and that's the least I could do for her work.  The CD I have is meant for private listening, not for sharing.

I also have a friend who asked me to burn for him all the albums I have.  When I asked him what he's going to do with the CD, he said that he will start a CD burning business.  I immediately declined.  Aside from being "lugi" (since I spent a lot for the albums then he gets all of it in just a fraction of the cost), it is not legal.

Way back then, I once burned downloaded songs for a classmate and charged around P30.  Then after feeling guilty of making money out of others' work, I gave back P24 and charged P6 only for the CD.  Less guilt, but still, I am guilty of sharing music.  Sharing, without consent, is illegal.

I have stopped sharing music for others, realizing that it is illegal.  Right now, I am currently enjoying Sitti's new album and Sofia's debut album.  I want to share the "bossa love" with everyone, but I don't want to upload music here.

As for books, I currently own two (2) totally photocopied books.  I got the first one when I was still in first year college, and during that time I wasn't aware of the atrocities (?) I am committing regarding book piracy.  I acquired the second one early this year, since it meant less cost on my part.  The original book cost around P600-P700, while the photocopied version costs P200.  I am still aiming to buy the original one, just for legal matters.

The point is, we should respect others' work.  They have worked hard on it to come up with their works.  Imagine, if you were an author of a book or a recording artist, and your works are duplicated and distributed illegaly - what would you feel?  Illegal duplication means less money for their work (while those who commit these acts benefit the most), and it breaks down the industry.

On my part, I support OPM by buying original CDs, and encouraging others to do the same.

Let us be aware of the rights of these great people.

ER DUTY

Our duty in the emergency room (ER) has ended prematurely.  Honestly, na-disappoint ako.  Kanina dapat ang aming last day sa ER.  Nage-expect ako ng duty na 8 hours o mas mahaba pa.  Binalak kong gawin ang lahat ng aking makakaya.  Pero pagdating ko doon, wala ang aming clinical instructor (CI) dahil siya ay may duty as a staff nurse.  Since may nagaganap na seminar sa mga oras na iyon, doon kami pumunta muna kahit hindi required ang aming group na um-attend.  Nag-iwan ang aming CI ng message na by 4:30pm ay imi-meet niya kami.

Late na kami nag-meet, at nag-reporting lang kami.  Nagbigay rin ng maraming information ang aming CI, which is very informative (kasi nga, information ang mga yun).

Ang duty sa ER ay nakakapagod.  Kung as a student nurse napapagod na ako, paano pa kaya ang staff nurse?  Busy sila lagi sa pag-carry out ng mga doctor's orders.  Even mere deciphering of the doctor's orders is a tedious task.  Then maraming paper works.  No wonder, maraming staff nurses ng ER ang maiinit ang ulo kapag maraming tao sa ER.

Maraming learning opportunities sa ER.  Dito mahahasang mabuti ang mga student nurses, pati na rin mga registered nurses.  Pero napaka-stressful ng environment dito.  May mga doctors na intimidating, may mga pasyenteng demanding, etc.  Nakakapagod.  Nakaka-drain.  Ang isang magaling na ER nurse, dapat ay magaling mag-handle ng pressure at ng stress.  At mahalaga rin ang presence of mind at alterness.  Mabilis din dapat ang kilos ng isang ER nurse.

Tapos na ang duty ko sa ER.  Noon, hinahangad kong matapos na ang duty ko dito.  At ngayong tapos na, gusto kong mag-duty pa.  Ano kaya yun?!

SEMINAR

May nag-conduct ng seminar / forum kanina sa aming paaralan tungkol sa naganap na leakage sa nursing board exams na naganap noong June 2006.

Ang stand ng guest speaker ay mag-retake lahat ng mga examinees upang ma-wipe out ang "stigma" na bumabalot sa naganap na board exams.

Mayroong kontra sa "retake" na ito.  Ako, personally, pabor ako sa retake.  I think it is the only way to regain the integrity of the exams, of the examinees, and of the nursing profession in the Philippines.

Ang guest speaker ay hinalintulad ang naganap na exams sa isang soup na na-contaminate ng ipis.  Ang tanong niya ay kung kakainin pa ba ang soup kung tatanggalin ng waiter ang ipis, i-scoop out ang ilang portions ng soup at ise-serve ulit.  Most probably ay hindi na, dahil ang mas karapat-dapat gawin ay magpalit ng bowl at mag-serve ng panibagong soup.  Ang issue dito ay ang issue ng "confidence".

Ganoon din pagdating sa naganap na board exams, according to the speaker.  Na-contaminate ang exams, at ang pag-pull out ng questions sa ibang parts ng test, ang recomputation at pagbago ng weight ng mga questions ay hindi enough para ma-regain ang confidence sa mga passers.

At may bonus pa na 2% na binigay ang PRC.  May mga originally bagsak na pumasa.  At dahil sa may questions na invalidated, may mga pumasang bumagsak.

Now what the f*ck was that?!

Pissed off ako.  At dahil pissed off ako, napi-piss off ko rin ang ibang mga tao.  This day...  This really wasn't my day...

I'm sorry to those I have offended and hurt.

Things didn't go the way they should, and I apologize for that.

No weekend.  Hindi na ako nakapagpahinga, at bukas ay start na ulit ng panibagong school week.

Nag-gym ako noong Tuesday, the first time since... the last time na nag-gym ako (amp).  Ang huli kong natatandaan na gym session ko ay noong 3rd o 4th year high school student ako.  Sore muscles ang siguradong resulta ng aking pagpunta sa gym.  At sumakit nga ang katawan ko the following day.  Ang duty ko pa man din ay sa Emergency Room, kung saan hindi na nabigyan ng pagkakataong ipahinga ang aking masakit na katawan.  WaAaAaAh!!! (alternating cases amp!!!)  Sa gabi ay sinisiguro kong sapat ang tulog ko, umaasang sa paggising ay mababawasan na ang sakit ng katawan.  Pero sa 2nd day, LALONG sumakit katawan ko.  At dahil duty na naman sa ER, para na naman akong nag-gym.

Sabado.  Nabawasan dramatically (yeah, ma-drama!!!) ang sakit ng katawan ko paggising.  Within minutes mula sa aking paggising, ako ay nag-decide na mag-gym ulit, at hanggang tanghali ang target ko.  Nang mag-text ang aming vocalist sa bandang pinaplano (?) na may practice ng 1:00pm (e past 12:15pm na ako umalis ng gym, umuwi pa ako sa bahay naming 7.5km away from the gym, naligo, kumain, nag-toothbrush, kumain ng damo, etc.).  Dumating na ako sa practice ng 2:00pm dahil Pilipino ako (faulty reasoning!).  Pagkatapos nun, may Psychological Testing pa kami ng 3:30pm sa school, required ang lahat ng mga mag-aaral ng aming paaralan na um-attend doon.

Linggo.  May on-call duty ako!  Yahoo!  Linggo, may duty!  Sa Trece Martires, Cavite ang aming duty, sa Delivery Room.  Kaming mga sawimpalad ukol sa Delivery Room cases ang kailangang mag-duty sa mga araw na dapat ay nasa bahay lang kami at nanonood ng Your Song.  Imbis na mga 10:00am na ako gumising, 3:00am pa lang ay gising na ako.

Bukas, pasok ulit.

Anyone...  Help me.

Palagay ko ay mayroon akong Obsessive-Compulsive Disorder (OCD).  Lately ko lang na-accept (?) na ako ay posible ngang may OCD, dahil sa mga nararanasan ko ngayon.

Dati (yung iba, hanggang ngayon):

• (noong bata pa ako) inaayos ko ang aking mga gamit insatsawey (in such a way) na ang pinakamataas na libro ang nasa pinakalikod ng bag, at ang pinakamaliit na notebook ay nasa harap
• Ganoon din sa mga magazines at mga libro sa shelf sa kwarto ko:  From tallest to shortest.
• Kapag nasa bahay, pagkatapos makahawak ng ina-assume kong marumi (toilet seat cover, flusher (?) ng toilet, kulangot, tutuli, sipon, laway, etc.), maghuhugas agad ako ng kamay o kaya ay maglalagay ng alcohol.
• Sa duty, kapag may gripo, soap (solid o liquid) o kaya ay alcohol, maya't maya ako kung maghugas ng kamay.  Kasali iyon sa tinatawag na "universal precautions".
• Pinapahiran ko ng alcohol ang cellphone ko.
• Inii-spray-an ko ang door knob ng kwarto ko (hindi na ngayon).
• Dalawang beses ako mag-alcohol pagkatapos mag-CR, at pinapahiran ko rin ng alcohol ang bote ng alcohol matapos gamitin.
• Hindi ako at ease kapag may mga upuan sa classroom na hindi pantay ang alignment.

Marami pang iba (ata).  Pero may mga times din naman na wala akong pakialam at nawawala ang pagka-OC ko.  Minsan kumakain ako nang naka-kamay kahit na marumi na ang mga kamay ko.  Ang kwarto ko, sobrang gulo, at wala akong pakialam kahit na ganoon (except sa mga FHM: kailangan maayos ang mga yun).

Nag-research ako at binasa ang article tungkol dito sa http://en.wikipedia.org upang ako ay maliwanagan tungkol sa OCD.

Ako ay may anxiety ngayon.  May isang recurrent thought sa isip ko (malamang) na hindi ko maalis.  Nalaman ko na ang pag-suppress sa thought na ito ay nakakalala lamang sa sitwasyon.  Example na lang, kapag sinabihan ka ng "Do not think of pink elephants", lalo mo lang maiisip ang pink elephants kahit na sinabing wag isipin ang mga ito.

My anxiety started last Monday.  I was listening to a certain artist when I saw something I do not want to see.  I do not want to associate what I saw with the music I was listening to (probably another symptom of OCD).  But the more I tried to suppress it, the more I... yes.  Hirap mag-English.  Basta, dahil sa takot (?) kong ma-associate ang music na yun sa nakita ko, lalo lang na-associate, at hindi ko na ma-enjoy ang music na yun.  Dahil lang sa "simpleng" bagay na yun, nagulo na mundo ko.

I-admit niyo na ako sa National Center for Mental Health!

Ako ay nag-gym kanina!  Yahoo!  Masakit na katawan within 24 hours, coming up!